Productie 2004 - Isla Desperata
| Regie | André De Smet |
|---|---|
| Scenario | Eric Bracke |
| Regieassistenten | Sarah Lasure Wim Ogiers |
| Choreografie | Raouf Hadj Mohammed |
| Lichtregie | Marc Van Steenkiste |
| Geluid | Bert Eeckhout |
| Ploeg techniek | Xavier Vermeire Bert Eeckhout Marc Van Steenkiste |
| Decorontwerp | André De Smet |
| Decorbouw | Marc Van Steenkiste Mia Van Herreweghe |
| Muzikale leiding | Klaas Van Heddeghem |
| Fotografie | Koen Van De Steen Sarah Lasure |
| Grime | Sarah Lasure Ingrid Allaerts |
| Kostuums | Mia Van Herreweghe Sarah Lasure |
| Attributen | Ingrid Allaerts |
| Website | Ward Van Heddeghem |
| Backstage | Jeroen De Bakker Liesbet Van Wassenhove Alain Moerenhout Els Mortier Jenny Boemans |
Het verhaal
Een lichtflits, een knal.
Bevreemdende muziek. Klotsend water, wegvluchtende vogels, gekrijs
van ...
In het zand, in de struiken, tussen grillige constructies ... aangespoelde
jongeren.
'Te gast' op een onbewoond eiland. Alleen maar elkaar en elkaars
hebbelijkheden.
Het leven moet opnieuw georganiseerd. Maar wie gaat de zaak leiden?
Wordt het Eva, het meisje dat democratisch verkozen werd?
Of wordt het Tuur, "the leading man of the Capoeiradansers".
Een machtsstrijd rond het bezit van het vuur en het voedsel zal
de groep uit elkaar rukken.
De ene groep stort zich in een primitieve levensvorm, die verdacht
veel gelijkenis vertoont met de wereld die we kennen. De andere
groep wil niets liever dan gered worden door een schip of een vliegtuig.
Dat er slachtoffers moeten vallen is duidelijk.
Maar wie zal hier uiteindelijk als overwinnaar uit komen? Of zijn
er geen winnaars noch verliezers?
Eén ding staat vast: ISLA DESPERATA hangt een spiegel op
rond een maatschappij die gevaarlijk dicht de realiteit benadert.
Een toneelvoorstelling gebracht door jongeren tussen de 12 en de
18jaar, die daardoor een nog meer emotionele opdoffer bij het publiek
zal achterlaten.
Regie: André De Smet
Op de rand van een gekte
Hier ook nog een tekstje van de dat eigenlijk in het programmaboekje moest komen...
Als een groep tieners van de ene dag op de andere hun eigen overlevingsgids zomaar in de schoot worden geworpen, zonder de één of andere bezorgde ouder of paranoide pedagogische begeleider, dan geef ik jou op een briefje dat daar problemen van komen. De tieners worden snel 'crazy'. Een fascinerende drama tische gebeurtenis waar ik als theatermaker alleen maar blij om kan zijn. Ik geef toe dat emotionele drama's mij een kick geven.
Mijn fantasie prikkelen, mijn zintuigen aanscherpen als vlijmscherpe filleermessen, mijn vormgevingsbrein wilde sprongen maakt. Tieners die elkaar telijf gaan om de macht, het aanzien, de overleving... de eigen vernietiging. De koestering van de volwassenen is grenzeloos ver weg. En die volwassenwereld is de enige die ze kenden. Met zijn standenverschillen, zijn rijkdom en armoede, zijn strijd om de macht.
En dat is precies wat deze jongeren in ISLA DESPERATA doen: een onmedogenloze strijd om de macht, het eigen territorium, de eigen leider, de eigen waarden en normen.
Maar wat erger is: de strijd om de eigen god. En hier komen angst en onmacht, dood en leven, goed en kwaad gevaarlijk dicht in elkanders buurt.Terwijl de natuur om hen heen haar pracht en praal uitstraalt en haar eigen regels en wetten erop na houdt, misbruiken zij de situatie en vergooien zij de kansen om een andere en betere wereld te creëren.
Beangstigend voor het volwassen publiek dat ziet hoe hun jonge spruiten geen haar beter zijn dan zijzelf. Is het dat wat wij onze kinderen geleerd hebben? Ja, dus!
Een overdreven dramatische metafoor? Niet voor diegenen onder ons die uren wakker lagen en zich zorgen maakten over hoe een bepaalde beslissing het leven van hun kind zou kunnen beïnvloeden. We moeten de rit (of voorstelling) uitzitten en aan vaarden dat onze tieners ons met onszelf zullen confronteren, en ons met onze neus op onze tekortkomingen zullen duwen.Tof dus dat jullie allemaal voor ISLA DESPERATA hebben gekozen
om een gezellig avondje jeugdtheater van Binnenstebuiten mee te maken. Daar hou ik als regisseur van: spelers en publiek op hun kop zetten. Ik zei het al bij mijn laatste aanwezigheid in deze zaal: IK BEN EEN VIS, EN EMOTIE IS MIJN WATER!Veel plezier!
André De Smet
regisseur
De acteurs
Klik op de afbeelding om de foto groter te zien.
Abigail Abraham,
15j Sasha |
|
Muziek
Ook dit jaar is er een Binnenstebuiten-huisorkest, dat voor de nodige sfeermuziek zal zorgen op het podium. De orkestleden zijn geen externe muzikanten, maar Binnenstebuiters die – onder de deskundige leiding van Klaas - al een tijdje aan het oefenen zijn op allerlei zelfgefabriceerde trommels, bamboe-fluiten, kokosnoten, een regenstok, ...
Janne Lassuyt, 12j |
Praktische informatie
| Wanneer | za 21, ma 23 & vr 27, za 28, zo 29 februari 2004 (vr, za, ma om 19u; zo om 15u) |
|---|---|
| Waar | Parochiaal Centrum Overbeke (naast de kerk of Xanadu, zie ook map) |
| Toegangsprijs | 5 € (<12j = 4€) |
| Meer info / reservaties | reservatie@toneelbinnenstebuiten.org of 09/324 05 02 |


























