(°1960, Wetteren) is al jaren actief bij diverse Wetterse toneelgezelschappen. Voor Binnenstebuiten schreef hij de eerste productie van het jeugdtheater 'Milo of het geheimzinnige land' (1992) en verleende assistentie bij de regie van 'Oliver Twist' (1993).
In 1995 regisseerde hij zijn eigen bewerking van Mark Twains 'Tom Sawyer'. Ook van de drieledige productie 'Donder, bliksem en een beetje sneeuw' nam hij de regie van een van de luiken voor zijn rekening.
Naar aanleiding van de productie 'Mistero Buffo' (2009) stelt Ben (°1990) zich als volgt voor:
Ik ben Ben. En zowat alles daartussen. Ik ben een jongeling in 't vak, maar heb al elke mogelijke kans aangenomen om met theater bezig te zijn, van toneelspelen, over muziekspelen (zoals in Mistero Buffo), met nu zelfs een schilletje regisseren erbij. Van mijn twaalfde ben ik actief geweest in Binnenstebuiten, waarbij enkele fantastische momenten horen, zowel op als onder de scène. En ik nu weer hoor ik erbij. Erop, eronder en daartussen.
Geboren in Wetteren in 1953, onder het teken van de 'slang', en nu terug in de plantengemeente na 25 ronddolen op binnen-en buitenlandse theaterpodia.
Na eerst een dansopleiding, volgde hij de opleiding docent drama te Maastricht en sloeg vervolgens de psychodrama richting in.
Door jaren werkzaam te zijn in het socio-culturele vormingswerk met jongeren en volwassenen en het lesgeven aan de Antwerpse theaterstudio, belandde hij tientallen keren in de regiestoel.
Maar ook film en reclamespots zijn hem niet vreemd of zoals in 'skatepark' het uitschrijven van scenario's en dialogen.
In Wetteren maakt hij zich nuttig als lid van de raad van beheer van cc De Poort, de vzw Wetteren Leeft en als regisseur van verschillende toneelgezelschappen en andere initiatieven. Tussendoor wat dramacursussen doceren, regiewerk bij enkele productie- en theaterhuizen en het maken van videoclips en reclamespots.
Maar elk nieuw artistiek avontuur geeft hem steeds weer nieuwe energie.
Naar aanleiding van de productie "Nelleke ?!" (2005) stelt Bert zich als volgt voor:
Het toneelwereldje is me wat.
Reeds als baby werd de toneelmicrobe me met de paplepel ingegoten. Als zoon van ... lag mijn toekomst al op voorhand vast. Ik heb het mij nooit beklaagd. Zes jaar was ik toen ik mijn eerste podiumervaring opdeed tijdens verschillende schoolmusicals. Dansen op de 'Bolero' van Ravel: het is mij niet vreemd. Nadien werden er vooral in de thuisbasis toneelstukjes geschreven, opgevoerd, muziek bij gezet,...
Het was vooral het theater van Eva Bal dat me ertoe heeft aangezet om opnieuw te gaan acteren op de verschillende Wetterse podia. Figuraties in 'Het spel met de draak', 'Wetthra',... Toch bleef ik een beetje op mijn honger zitten en zocht naar meer, naar grotere rollen. Ik schaafde aan mijn uitspraak door dictielessen te volgen in de academie.
En toen ... toen werd daar uit het niets jeugdtheater Binnenstebuiten geboren met als eerste productie 'Het geheimzinnige land'. Wie herinnert zich nog de hilarische vertolking die ik in dit stuk had als Grote Dikke Dunne Man? Er volgden nog toffe rollen bij deze groepering. De uitspraak "Figlio Mio" als pastoor in 'Romeo en Julia' is lang blijven meegaan. Charly in 'Oliver Twist' was ook een dankbare rol. En zo volgden er meer en meer rollen in nog andere toneelgezelschappen.
Na een aantal jaren van inactiviteit nam ik de draad weer op. Nu niet meer als speler, maar als medewerker voor geluid, licht, decor. Ik wilde zoveel mogelijk te weten komen over de verschillende facetten van het toneelwereldje. Het is mijn overtuiging dat een regisseur maar goed kan regisseren als hij ook de technische kant onder de knie heeft, al is het dan maar een klein beetje.
Iedereen die meewerkt aan een toneelproductie is belangrijk: van decoropbouwer tot de groots(t)e acteur. Veel mensen vergeten dat. Hoeveel uren worden er achter de schermen niet gepresteerd door vrijwilligers? Het applaus is voor de acteurs, de overigen worden vaak vergeten.
Nu heeft het bestuur van Binnenstebuiten me gevraagd om dit jaar de productie te begeleiden/regisseren. Ik heb deze opdracht aanvaard en zal hem met veel inzet en enthousiasme vervullen.
Eric Eeckhout (2008: 60) is in de eerste plaats ‘toneelliefhebber in een aantal organen (zuiverend en hartverwarmend)’. Behalve acteur is hij auteur en regisseur van kindertoneel en treedt in Wetteren en omgeving ook geregeld op als woordkunstenaar-animator. De gepensioneerde postbode is iemand met beide voeten op de grond, en op de planken. Zijn motto: ‘Men hoeft niet alles van buiten te kennen, als het maar van binnen komt.’
Als een middeljonge vis in de Gentse techno en elektro scene, waagt de 25-jarige Jens zich met Skatepark even in het onbekende water van de theaterwereld.
Niet helemaal een sprong in de diepte echter, want optreden voor een wilde menigte is hem ver van vreemd. Wekelijks scratched en draait hij in de Decadance - hartje Overpoort - onder de cryptische naam 'dj Jens Holmes'. De lentevruchten van een vroege liefde voor breakdance, elektronische muziek en een massieve platencollectie.
Samen met Klaas vormt hij een wezenlijk onderdeel van het ietwat aparte decor.
Meer (Engelstalige) info op www.jensholmes.com
Naar aanleiding van de productie "Een groot dood dier " (2007) stelt Sarah zich als volgt voor:
Wat trekt jonge mensen het theater in?
Wat trekt een jonge regisseur de zaal in?
Hebben we allemaal zoveel te vertellen?
Blijkbaar wel. Je gaat op een scène staan voor het applaus.
Dat is de eerste stap misschien.
Zie mij graag. Vind mij interessant. 'Kijk naar mij.'
Maar tussen de eerste lezing en het applaus ligt een hele weg.
Die weg vind ik interessant.
Zeker even belangrijk als het eindresultaat.
Tijdens die reis ontdek je dingen van jezelf die je niet wist.
Als je wil kijken natuurlijk.
Je moet durven openstaan.
Dat kan, denk ik, als je je goed voelt in de groep.
Als je genoeg vertrouwen hebt in jezelf en de anderen.
De grenzen opzoeken, niet blijven stilstaan, stappen.
Voor sommigen gaat er een wereld open. Anderen haken af.
Dat is niet erg. Niet iedereen wil het over zichzelf hebben voor een zaal van mensen.
Soms kom je tot de vaststelling: dit wil ik niet.
Voor nog anderen zal het maar een tipje van de sluier zijn, een klein stukje zichzelf willen ze al laten zien. De rest is voor later. Die tijd krijgen ze. Sommige spelers blijven zes jaar bij Binnenstebuiten en spelen ieder stuk mee.
Als regisseur ga je een eind met hen mee.
Mensen die niet deelnamen aan dat proces maar alleen 'het product' zien, het eindresultaat, begrijpen misschien onze ontroering niet.
Hoe kan je zelf nog 'objectief' naar iets kijken als de mensen die op scène staan, 'compagnons de route' zijn geworden.
Toch is het dat waar wij naar streven: het publiek een verhaal vertellen dat beroert.
Staan jullie er open voor?
En willen jullie ook kijken — iets verder dan de eindhalte — naar een stukje van de weg?
hmm.. voorlopig nog leeg...
hmm.. voorlopig nog leeg...
Naar aanleiding van de productie "Frankenstein of het geheim van SMRTNWSK " (2006) stelt Peter zich als volgt voor:
Wie ben ik, en waarom zou ik zo willen zijn en wat stelt dat nu voor.
Geachte, u. Daar, die dit nu lezen gaat.
Hallo, mijn naam is Vandemeulebroecke Peter. 23, bruinig haar, 1m 87 en een 45.
Enfin, mens dus. Ik regisseer dit jaar een voorstelling van Binnenstebuiten.
Raar maar waar, vind ik dat dan van mezelf, want niet zo heel erg lang geleden - in verhouding tot een menselijke levensdacht - stond ik zelf nog op diezelfde planken in Overbeke.
Was ik jaar in jaar uit elk dier en persoontje ergens wel goed voor ergens op te komen en daar weer af te gaan. De kelder zat vol cake en cola.
Tot van het een het ander kwam en die dan weer een kindje maakte waardoor we dit kregen, een jongen uit Wetteren van Binnenstebuiten belandt in het circuit van theater, gaat er scholing in volgen, vindt dit klote maar volgt zijn voelen en studeerde af aan de Toneelacademie Maastricht als ‘theatraal performer’.
Nu ben ik terug, graag en gelukkig.
Een kwestie van de lord van de cirkel af te werken.
Geen regisseur, noch acteur...performer. ‘pfrt’, zit daar een beetje in en ‘form’.
Dat is zowat een beetje de beste definitie.
Verder kan ik enkel uitnodigen om samen met mij, maar vooral voor u te komen genieten van jongeren en mensenleed, liefde en ‘pfffrtformans’
Van ons voor u.
Een stuk van Bert Dchierbeek, ‘Een groot dood dier’.
En die titel verklaart dat stuk. Groot en dood en dier. Maar alle letters tussen woorden en alle zinnen tussen lijnen en klank met geluid en gedoe en dan gedaan...
daar doen ik het voor.
peer
Pascale is afgestudeerd aan het conservatorium van Brussel in 1989.
Veel jongeren kennen Pascale Van Den Abeele als lerares woord aan de Wetterse academie.
Voor Binnenstebuiten regisseerde zij, in samenwerking met Nele De Graeve, de eerste productie van het jeugdtheater 'Milo of het Geheimzinnige land(1992).
Nadien volgde 'Hendrik De Vijfde(1997).
Passend in de cyclus lopend vuur (2001-2002) van het toneelgezelschap Het Gezicht regisseerde Pascale 'de praktijk van de voorlichting'.
Klaas Van Heddeghem studeerde drie jaar aan de Jazz-Studio in Antwerpen (harmonie en gitaar) en stuurde in 2002 af aan het Gentse Conservatorium (compositie, onder Frank Nuyts).
Momenteel (anno 2006) is hij actief in verschillende muzikale projecten zoals o.a. de Frank Zappa tribute-band Whatchamacallit en het metal-project Ape's Odyssey. Deze activiteiten worden aangevuld met occasionele theaterprojecten, zoals nu met Frankenstein.
Bij Binnenstebuiten is hij niet aan zijn proefstuk toe: in 1999 leidde hij een circusband in 'De Kleine August'; een jaar later voorzag hij 'Sneeuwwitje' van muziek met een achtkoppig jeugdorkest, waarna in 'Skatepark' (2003) geëxperimenteerd werd met een mix van vooraf opgenomen muziek en live muziek.
hmm.. voorlopig nog leeg...